„Wzięli sobie do serca dawne ostrzeżenie Cartyego i napełnili wodą wszystkie wolne naczynia, ale nie przewidzieli, że podróż przez pustynię trwać będzie tak długo. W kilka dni po opuszczeniu obozowiska wóz ugrzązł w rozpadlinie. Ani muły, ani przyprzągnięte dodatkowo konie nie potrafiły wyciągnąć wehikułu z pułapki. Trzeba było wóz rozładować. Najgorzej poszło z ciężką, bo pełną wody beczką. Trzech mężczyzn z trudem dało jej radę, ale część cennego płynu wylała się. Z resztą poszło łatwiej, jednak na rozładunek i załadunek zmarnowano połowę dnia. Gorszy kłopot przydarzył się nazajutrz pękło koło. To już była poważniejsza sprawa. Znowu musieli częściowo rozładować wóz. Karol nigdy nie dałby sobie rady z naprawą, ale przecież Heartowie byli kowalami, a w jakimś stopniu i kołodziejami, wieźli więc ze sobą najpotrzebniejsze narzędzia kowalskie oraz kilka obręczy. W naprawie Karol nie brał udziału, zajął się natomiast pilnowaniem obozowiska i szukaniem — bezskutecz
nym — zwierzęcych tropów. Kiedy wreszcie koło zostało zbite, trzeba było naciągnąć na nie nową obręcz. Jest ona zawsze nieco mniejsza i aby ją założyć, należy rozgrzać do czerwoności, wówczas obwód nieco się rozszerzy, a stygnąc, silnie ściśnie koło. Musieli więc rozpalić ogień, ale że drzewa w pobliżu nie było, Karol ruszył na poszukiwanie. Spenetrował kilka wąwozów, gdzie rosły jedynie kępy bawolej trawy, zanim wreszcie zmęczony i zniechęcony znalazł w niewielkiej kotlince kilka karłowatych, prawie martwych dębów. Z naręczem gałęzi i kawałków kory przywlókł się do obozowiska tak zmordowany, że nawet nie starczyło mu siły, by przyglądać się operacji nabijania obręczy na koło.“(11)