„Twarz_ Locha, która w wodzie, ukazywała całą jego niecierpliwość, była teraz jakby wyprana z wszelkiego wyrazu. Przesunął Easter ku sobie, odciągając ją od panny Moody, której udało się jednakże wycisnąć szybciutko wodę z szarfy, a potem — obróciwszy na bok bezwładne ciało, zasłonił je przed wzrokiem pani Gruenwald. Przerzucił jesobie przez ramię i jednym gwałtownym ruchem cisnął na błat stołu. «
Zapanowała zupełna cisza. Easter leżała na boku w kałuży jeziornej wpdy; jej kość biodrowa, szpiczasta jak żelazko do prasowania, sterczała w górę. Leżała tak, złożona starannie, noga przy nodze, a ręka przy ręce, sprasowana i odbarwiona jak uschnięty liść. Nawet jej małe piersi były ściśnięte ze sobą. Ściemniałe od wody włosy obklejały jej policzki jak podłużne liście paproci. Panna Moody odsunęła je.
— Przecież widać, że ona lie oddycha — zauważyła Jinny Love.
Nozdrza Easter zapadły się jak nos starej kobiety. Bok miała zapadnięty jak zdechły zając w lesie, a kwiecisty wzór jej mokrej sierocej sukienczyny puścił kolory, które zlały się tworząc iakieś szaleńcze esyfloresy, jakby chciały poniewczasie odtworzyć to. co się przed chwilą stało. Harcerz puścił ją tylko po to, by móc skoczyć na stół. Stał nad nią, położył na niej ręce i przekręcił ją na brzuch. Dziewczęta usłyszały głuchy stuk; to czoło Easter stuknęło o blat stołu, jej czoło, kości biodrowe i kolana.“(7)