„Tak więc biurko ministra de Sartines posiadało niemałą sławę. Niechętni, a było ich wielu, powiadali, że gdyby można było czytać poprzez drzewo, to niezawodnie w biurku ministra znalazłyby się słynne kontrakty, na mocy których Ludwik XV zabierał całe państwowe zboże i sprzedawał je następnie po wygórowanej cenie za pośrednictwem wiernego agenta, to jest właśnie pana de Sartines.
Lustrzana część biurka pozwoliła ministrowi zobaczyć bladą i zafrasowaną twarz Lorenzy, która zbliżała się do niego ze szkatułką w ręku.
— Kto pani jest i czego pani chce — zapytał ją, nie odwracając się.
— Czy pan jest ministrem policji, panem de Sartines
— Tak — odpowiedział krótko.
—Czym mnie pan o tym przekona De Sartines odwrócił się.
—Jeżeli panią odeślę do więzienia, czy to będzie dostateczny dowód, że jestem rzeczywiście tym, którego pani szuka
Lorenza nic nie odpowiedziała, rozglądając się z godnością za krzesłem, którego jej pan de Sartines nie ofiarował. Mini
— Proszę mówić, z jaką sprawą pani przyszła, bo nie mam czasu czekać.
— Irzyszłam pana prosić o opiekę — odparła młoda kobieta.
Minister spojrzał na nią chytrze.
— Przyszinm prosić o opiekę przed tyranem, który porwał mnie z rodzicielskiego domu, zamknął i podstępnie poślubił, a potem poddał mnie swojej straszliwej woli. Już trzeci rok dręczy mnie. Tonę we łzach i samotności, usycham...“(16)