„Nie, nie mogę się na to zgodzić — upierałem ule. — W przyrodzie, w wielopostaciowym świecie wszystko stanowi pewną całość, niezmiernie skomplikowaną kompozycję...
— Jaki sprytny! — Cavy żartobliwie pogroził mi palcem. — Pan chce poznać wszystko od razu... Chce pan wiedzieć, jak doprowadzić do maszyn całokształt oddziaływania zewnętrznego świata. Na rozmowę o tym jeszcze za wcześnie. W tym tkwi tajemnica mojego nauczania, zawodowego kształcenia maszyn... Teoria nauczania maszyn była przez czas dłuższy podawana w wątpliwość, ale obecnie, jak sądzę, wątpić w to już nie sposób. Mogę pana zapewnić maszyny można nauczyć wielu rzeczy, nawet zbyt wielu!
— Ale ta swoboda działania! — nie dawałem za wygraną. — Pańskie wyjaśnienia jej nie dotyczą...
— Ha, mister Kraft, proszę się nie obrażać, ale pan jest pod wpływem obsesji. Teraz nie będę panu niczego udowadniał, tylko coś pokażę. Bez przykładów namacalnych trudno jest to przedstawić.
Minąwszy amfiladę pokoi znaleźliśmy się w dużym, sklepionym pomieszczeniu, zalanym błękitnym, migotliwym światłem. Nadawało ono wszystkiemu pewną umowność, zmieniało odległości i rozmiary. Wzdłuż ścian wyłożonych białymi kafelkami połyskiwały niezliczone ilości części składowych skomplikowanych mechanizmów. W centrum — dziwna konstrukcja dokoła niewielkiej platformy sześć aparatów zamocowanych na długich, giętkich trójnogach. Przypominały siatkowate oczy owadów.“(10)