„gratowałem przez kilka godzin, w różnych dzielnicach miasta, by udokumentować to, co się stało. Zdjęcia Fleischera świetnie ilustrują początek dramatu, w którego dalszym ciągu przyszło mi uczestniczyć i przeżywać go wraz z tysiącami bytomian.
Przypadek sprawił, że pót godziny po wstrząsie wysiadłem z autobusu na bytomskim dworcu. Miasto sprawiało niezwykłe wrażenie. Nie tyle nawet ze względu na gruz, odpadnięte gzymsy i sypiące się jeszcze tu i ówdzie dachówki, co raczej z powodu zachowania ludzi. Otóż ludzie, zadzierając głowy do góry, szli... środkiem ulic. Chodniki były prawie puste. Wciąż gdzieniegdzie spadało coś na nie z trzaskiem.
Przerażenie było powszechne. Był to najsilniejszy wstrząs ze wszystkich dotychczasowych. Czasami wybuchała panika. Rozeszła się plotka, że zawaliło się kilkanaście domów, że śmierć zbiera obfite żniwo.
Na sygnale przemknęły karetki pogotowia.
— Panie, widzi pan te karetki Jadą do rannych ł zabitych! — denerwował się starszy mężczyzna. — Ja wiedziałem, że kiedyś do tego dojdzie. Prędzej czy później ten Bytom zawali się cały na nas.
Powiało grozą. Czyżby było aż tak źle Czyżby wszyscy mieszkańcy tak myśleli
— Podobno jest sześciu zabitych i dwudziestu rannych — lamentowała starsza kobieta.“(3)