„— Panie mecenasie! jak pan może takiego bolszewika bronić! — zakrzyknął trzaskliwym starczym głosikiem. — On... on mnie nazwał durniem!
— Pan Wachicki gotów jest złożyć na piśmie swe ubolewania — rzekł mecenas.
Obsadka Watermana stuknęła o biurko, a plik urzędo^ wych pokwitowań niczym biały wachlarz rozwinął się w powietrzu, by spaść na zieloną bibułę rozwartej teczki. Asystowały temu chrapliwy dech i łapanie się rączką za skaczące serce. Obłoczek siwizny okalał teraz twarz już nie tyle różewiejącą, co wręcz szkarłatną. Zasłużony pocztowiec, oprócz poczty w sercu, hodował w sobie staroszlacheckie poczucie honoru. A także to serce okazało się sklerotyczne. Dożył białych włosów obsypany brązowymi, srebrnymi, a nawet złotymi odznaczeniami za zasługi nie tylko na polu poczt i telegrafów, lecz i na przedpolu Warszawy, której mimo swych lat bronił ochotniczo, i gdy dokonywał się cud nad Wisłą. Swego czasu prezes „Sokoła" gdzieś na prowincji, odnowiciel tamże straży pożarnej, działacz społeczny, honorowy członek chóru „Lutnia"... jednym słowem, czego się tylko mecenas o jego biografii nie dowiedział! Sercowcy, a zwłaszcza w podeszłym już wieku, bywają cholerycznymi pasjonatami. Staruszek, z dnia na dzień czekający na emeryturę, nie mógł na nią odejść bez usunięcia, i to „radykalnego usunięcia" tej drzazgi w swym honorze, nie mógł po prostu spać, a bezsenności jego towarzyszył akompaniament dyfamacji zasłyszanych od klienta pana... pana mecenasa! Niedoczekanie tego bolszewika, po stokroć niedoczekanie! Na przeprosiny za późno, niech go zawloką do sądu i tam się ukorzy publicznie niech tłumaczy przed prokuratorem, jak śmie poniewierać siwymi włosami, a także wyłgiwać się, że żadnego telegramu nie wysyłał, wówczas gdy mamy na to dowody. Niezbite dowody! Sprawa na szczęście jest w toku, spoczywa w rękach naszego doradcy prawnego, i zobaczymy, tak jest, zobaczymy! Rączka coraz rozpaczliwiej chwytała się za serce, skądś się wzięła szklanka wody, kwity latały, nadbiegła sekretarka, i sprawa cywilna Polskiego Urzędu Pocztowego na placu Napoleona contra Leonowi Wachickiemu mogła się powikłać udarem serca poszkodowanego.“(5)