„— Nie jest to nawet prosta pręga, lecz krzywa, szpetna kreska, bo nie miał pan oczu, by dobrze kierować. Wszystko to wzbudza pobtowanic.
Dzieciństwa i gadanina, przyjaciele byb stępieni, Mos6 nie mógł się dzisiaj skupić do najlżejszej szermierki, rzekł tylko — poprosił tylko — Pędź pan dalej, ja tam pana zaraz dogonię!
Tak przeszło do południa, a w tym okresie krótkich dni zaczynało się wszak zmierzchać około godziny czwartej. Samobójca żądał, by Moss poszedł z nim na zwykłą wędrówkę w góry, utorowali drogę w śniegu podczas swych bcznych wycieczek, a teraz mróz nastąpił i dobrze było chodzić.
Zdążają jeden za drugim, samobójca na przedzie, Moss z laską, zdawał się nic nie widzieć. Jest pogodne popołudnie, pełnia księżyca leży w górze na swym szafirowym jedwabiu, niby złota stukoronowa moneta, na zachodzie jednak widać jakieś chmury. Niepewna! oznajmia przepowiednię pogody trójkąt ponad czworokątem.
Nie było to trudną rzeczą dla samobójcy wejść na „Szczyt", codziennie wzmacniał się u miarko wanemi ćwiczeniami i zahartował się, stał się bezmyślnie zdrowy. Szydzi z Mossa, który utyka laską i pozostaje wtyle. — I przytem nosi pan dziś czapę futrzaną, — mówi.
Tamten objaśnia, że odkupił czapkę od inspektora, ponieważ cieplejszą była na uszy od kapelusza. — Co to zresztą pana obchodzi — pyta.“(15)