„— Czego więc żąda Wasza Królewska Mość Abym oddalił hrabinę de Charny Wasza Królewska Mość nie odpowiada — a więc o to chodzi. W takim razie gotów jestem poddać się rozkazom Waszej Królewskiej Mości... ale Wasza Królewska Mość zapewne wie, że ona nie ma nikogo na świecie. Jest sierotą. Jej ojciec, haron de Taverney, zeszedł z tego świata Jako czcigodny szlachcic starej daty, który nie chciał patrzeć na to, co dzieje się teraz. Jej brat z MaisonRouge, jak Waszej Królewskiej Mości zapewne również wiadomo, zjawia się najwyżej raz do roku, by uścisnąć swą siostrę i złożyć hołd Waszej Królewskiej Mości, a następnie wyjeżdża, przy czym nikt nie wie, co się z nim dzieje.
— Owszem, wiem o tym wszystkim.
— Niech Wasza Królewska Mość raczy się zastanowić jjad tym, że gdyby Wszechmocny powołał mnie do siebie, hrabina mogłaby już dziś przybrać z powrotem swe panieńskie nazwisko, a żaden z najbardziej nieposzlakowanych aniołów niebiańskich nie odnalazłby w jej snach i w jej myślach jakiegokolwiek męskiego imienia czy śladu miłosnej przygody.
— Ależ tak, wiem dobrze, hrabio, że twoja Andrea jest aniołem stąpającym po ziemi i zasługuje na to,"by ją kochać. Oto dlaczego skłonna jestem sądzić, że przyszłość należy raczej do niej, podczas gdy dla mnie jej już zabraknie. O, nie, nie, hrabio! Błagam, ani słówka więcej. Proszę mi wybaczyć, nie mówię przecież tego jako królowa. Trudno, zapomniałam się! W mojej duszy zachował się głos, który wciąż jeszcze mówi mi o szczęściu, o radości, o miłości, a obok niego rozbrzmiewają ponure głosy, mówiące o klęskach, wojnach i śmierci. To głos mojej młodości, którą mam za sobą, przemówił we mnie. Wybacz mi, Oliwierze, nie będę już młoda, nie będę się już uśmiechała, nie będę więcej kochała...“(12)